దేశం కాని దేశంలో, ఈ మహానగరంలో
కిక్కిరిసిన ఈ జనారణ్యంలో
ఊపిరి బిగబట్టి నిసత్తువతో అడుగులు వేస్తూ
చటికలా పడిపోతే..
నా తోడుగా ఇంకాస్త దూరం నడవమని
చేయూతలేవి కనిపించకపోతుంటే అనిపిస్తుంది..
నేను దూరంగా వచ్చానా.. లేక దూరమయ్యానా??
నా కలలలో ఒకటి "singapore visit" అని
అమ్మకి చెప్తే, తను ఒక నవ్వు నవ్వి
"your dream will come true" అన్న రోజు గుర్తొచ్చి
కన్నీళ్ళు కాలువలై పారుతుంటే
ఙ్ఞాపకాలు పడవలుగా తేలుతుంతే
ఆలోచించక ముందుకి సాగిపో
అని చెప్పే మనిషి పక్కనలేకపోతే అనిపిస్తుంది..
కన్నుల కన్నీరు నన్ను కరిగిస్తుందా.. లేక కుదిపేస్తుందా??
ఎవ్వరులేని ఒంటరి జీవితంలో
నేనున్నానంటూ వచ్చిన నేస్తం
ఇప్పుడు కళ్ళముందులేక కలవరపెడుతుంటే
అతని ఙ్ఞాపకాలు మనసుని దహించి వేస్తుంటే
ఏమి చేయాలో తెలీక తడబడుతుంటే అనిపిస్తుంది..
నేను "కల"కి దగ్గరయ్యానా.. లేక "నిజం"కి దూరమయ్యానా??